Spannend! Over tweeëneenhalve week krijgen we de sleutel van ons appartement!

Drie maanden hebben we erover gedaan om op de wachtlijst hoger te komen (eerst een jaar op de wachtlijst, hoor! toen drie maanden actief zoeken).

Uiteindelijk hebben we de wachtlijst helemaal niet hoeven gebruiken, via een andere woningstichting hebben we een (huur)appartement gevonden in Heerlen!

Ikea, woonboulevard, xenos, blokker, dan kom je nog eens ergens :)

Er moet opeens heel veel geregeld worden, maar het is voor een heel goed doel: samenwonen (en op onszelf...). Gelukkig heb ik na een week al kerstvakantie en hoef ik het werken in het appartement niet te combineren met lesgeven.

 

Al betwijfel ik of er voor mij veel te klussen is.

Jullie weten misschien nog dat ik een aanrijding had in juni.

Een maand geleden ging het behoorlijk goed met mijn rug. Er waren zelfs drie/vier weken dat ik nergens last van had. Toen ik naar de fysio ging om te kijken of er ook een verschil merkbaar was, ging het mis. Waarschijnlijk zijn de oefeningen toch te belastend geweest (of is er vlak ervoor of erna iets gebeurd.

In elk geval heb ik erg veel pijn weer in mijn onderrug en ga ik zelfs morgen niet werken.

En dat wil wat zeggen, dat ik niet ga werken....

Maar na twee ouderavonden en een studiemiddag zou het niet goed zijn om morgen te gaan werken (en te rijden) en daarna nog naar de Fontys te gaan.

Dus heb ik het verstandige besluit genomen om niet te gaan. Nu maar hopen dat het ook helpt...

 

Nu klinkt het allemaal erg, maar het feit dat we een appartement hebben gevonden, laat me vaak de pijn vergeten :)

Ik MOET toch nog een klein berichtje over mijn werk plaatsen.

Jaha, alweer een blog van mij, ik kan het zelf nauwelijks geloven.

Het is nu vrijdagmiddag, de school is net uit. Het was een drukke week, op school en thuis, maar ik ben NIET moe!

Even wil ik mijn collega's in het zonnetje zetten. Ik voel me hier helemaal thuis, en dat ik nu vast hier ben in plaats van vervanger is helemaal geweldig!

Kletsen, serieus praten, onzin uitkramen, eens een arm om elkaar heen of op een schouder.

Alsof we elkaar al heel veel jaren kennen.

 

Geen idee of één van mijn collega's dit leest, maar het is hier super!

 

Jeetje, wat een blog, maar ik meen het uit het diepst van mijn hart!!

Het is Rolf gelukt! 4:31:51

Doe dat maar even aan de andere kant van de oceaan.

 

En dat terwijl wij gewoon aan het werk zijn.

Dat bevalt overigens erg goed, mijn baan.

Tot de kerst mag ik nog veel collega's helpen.

Ik doe de ondersteuning in groep 7/8 's ochtends en groep 1/2 's middags.

Ook zijn er nog wat uurtjes dat ik extra tijd heb, dan kan ik fijn helpen bij de

herfstsignalering, het AVI-lezen, toetsen nakijken enz.

Heerlijk om in (bijna) iedere klas een handje te helpen.

En dan het vooruitzicht van januari...mijn eigen groep 1/2 vier dagen in de week.

 

Niet te vergeten: als ik thuis kom, na alle drukte, en af en toe lekker laat, is er iemand die

(bijna iedere dag)nog even langskomt... mijn lieve vriendje. Ik ga af en toe ook naar hem hoor! Ik kan niet wachten tot ik hem gewoon elke dag kan zien!

 

Vanaf mijn weblog wil ik mijn stiefvader ontzettend veel succes wensen morgen.

Hij is al de 4e dag in New York om morgen de marathon te lopen.

Na jaren van hard trainen en heel hard roepen "Ooit ga ik naaer New York", is het morgen zo ver. Heel veel kilometers rennen in een mooie, maar vooral drukke stad.

 

Rolf, succes! Je haalt de finish wel!

IK HEB EEN BAAN!

 

Gisteren gesprek gehad op de basisschool waar ik al bijna anderhalf jaar vervang.

Het gesprek ging voor mijn gevoel super, op zich al een grote overwinning!

En ik werd net gebeld, dat zij het ook een ijzersterk gesprek vonden!

 

Ik ben helemaal in de zevende hemel! Super om vier dagen een vast contract te hebben!

Ik heb er geen andere woorden voor.

 

 

Daar ben ik weer, iets te lang geleden dat ik iets heb achtergelaten hier.

Zoals jullie hieronder al hebben kunnen zien, heb ik een super tijd gehad in Amerika.

De natuur is schitterend, de mensen zijn vriendelijk (soms wat te overdreven) en ik heb heel veel gezien. Zeker nu ik bezig ben met het inplakken van mijn foto's komt alles weer naar boven.

 

Helaas heeft dat een tijdje op de achtergrond gezeten. De laatste week van de zomervakantie moest ik plotseling naar twee begrafenissen (vanuit het werk). Dat zet je heel snel weer met beide benen op de grond. Ook aan het begin van het schooljaar kwam er nog een begrafenis tussendoor. Dat maakt dat ik na vier weken werken toch nog niet helemaal in het ritme zit.

 

Het vervangen in groep 1/2, groep 3, groep 5 en groep 8 is geweldig, zeker de variatie van de verschillende groepen. Je ziet veel, schrijft veel op en de groepsleerkracht kan er iets mee (of niet). Natuurlijk zou ik graag een eigen groep willen hebben, maar dit houd ik nog wel even vol ;)

 

Gisteren ben ik naar Coldplay geweest, wat een schitterend concert was dat! In de Arena in Keulen, geweldig om die duizenden mensen te zien en te horen. Maar het kan ook heel stil zijn... Naar aanleiding hiervan is mijn tekst aan de linkerkant veranderd. Als ik dit liedje hoor, word ik heel stil...

 

Bijna zou ik het vergeten: afgelopen week is mijn achterneefje geboren: Lars! Een knap en lief knulletje waar we al na een week op kraambezoek zijn geweest. Heerlijk met z'n allen kijken naar een mini-mensje! (even vragen of de trotse papa en mama het goed vinden als er een foto komt hier).

 

 

Dit weekend lekker uitrusten en mijn kamer, foto's en administratie op orde brengen, moet ook gebeuren!

Heel kort een berichtje uit the USA, Moab (Utah) om precies te zijn.  

Soms zijn foto's genoeg om een indruk te geven van hoe de omgeving er uit ziet.

De foto's hieronder zijn vast indrukwekkend, maar het gevoel dat je hebt als je de Grand Canyon daadwerkelijk ziet, is niet vast te leggen in woorden of foto's.

 

Een paar mooie foto's om jullie een idee te geven.

Sorry als de zinnen enigszins raar lijken, na anderhalve week Engels praten, denken, tellen enz. is het raar om opeens Nederlands te typen.

 

 

 

 

 

 

Onderste twee: Grand Canyon, South Rim.

Bovenste: op weg naar Moab (Arches).  

 

 

Over anderhalve week weer een berichtje!  

Nog 13 uur, 41 minuten en 10 seconden, dan wordt ik opgehaald en gaan we richting Dusseldorf! Natuurlijk veel te vroeg op het vliegveld, maar ja, voor de VS moet je drie uur vantevoren daar zijn...

 

Nu nog de laatste dingen inpakken. Sinds vandaag ligt er vanalles op mijn bed. Sinds maandag wilde ik mijn koffer al pakken en sinds dinsdag ben ik de laatste dingen aan het kopen. Maar uiteindelijk ben ik gisteravond pas echt begonnen met uitzoeken en regelen.

Tja, wat heb je er ook eenmaal aan als er een week vanalles in je koffer ligt??

Er moet dan weer vanalles uit en in en dan is je overzicht ook weg.

Dit was dus veeeeel verstandiger (ahum).

 

Maar morgen is het dus echt zover. Dan beginnen de drie weken in Amerika,

drie weken zonder vriend,

drie weken zonder familie en vrienden,

drie weken zonder hond,

drie weken zonder regen,

 

maar wel drie weken schitterende omgeving, nieuwe en bekende mensen, engels praten, nieuwe indrukken, 30-40 graden, bruin worden.

 

En zeg nou zelf, ik ben er al eens tien weken voor stage geweest en ik ken genoeg vriendinnen die tegen zouden sputteren als ze dit lazen, wat is nou drie weken tegenover vijf maanden!

Ik heb er in ieder geval ontzettend zin in en Amerika mag dan wel zo'n beetje de andere kant van de wereld zijn, maar:

 

En... ik zet mijn weblog voort in een mooi boek dat ik vandaag van een goede vriendin heb gekregen, dus kijk maar uit naar het volgende blog.

Fijne vakantie allemaal!

Vrijdagmiddag was ik helemaal happy!

Ik had een afspraak om een foto van mijn onderrug te laten maken.

Om vier uur was ik aanwezig en om kwart over vier stond ik met de uitslag buiten!

Ongelooflijk hoe snel het ging.

En... op de foto's is geen afwijking te zien, dat betekent dat de aanrijding geen ernstige gevolgen heeft gehad.

Wel heb ik iets meer last van mijn rug gehad de afgelopen dagen. Het enige dat helpt is bewegen (lopen, fietsen, zwemmen). Helaas werkt het weer daar niet altijd goed aan mee.

 

Afgelopen week heb ik op weg naar school mijn auto geparkeerd bij een collega in Sint Odilienberg en ben ik (met die collega) op de fiets naar school gegaan. In totaal 22 km op die dag. Heerlijk, fris op school aankomen en tijdens het fietsen voelde ik helemaal niks van mijn rug. Hopelijk gaat dat de laatste twee weken van dit schooljaar ook nog een paar keer lukken.

 

Ik ben in ieder geval erg blij dat de rugpijn door veel oefeningen en beweging over zal gaan!!

Het komt steeds dochterbij! Over vier weken ben ik op weg naar de USA.

En bovenstaand beeld hoop ik anderhalve week erna te zien.

Echt spannend, en van mijn reisgezelschap kreeg ik de vraag of ik onderstaande ook wilde doen...

 

   

 

Als ik eerlijk ben vind ik het behoorlijk eng, maar dat gaat me zeker niet weerhouden!

Laten we eerst maar even de voortgang van mijn herstellende rug afwachten, want op deze manier acht uur in een vliegtuig, ik vraag me af of dat goed gaat.

Nu met pijnstillers gaat het gelukkig wel!